Abelisauridae - Historia wersji

Kamil Kamiński: /* Bibliografia */

2026-07-16T09:49:15Z

‎Bibliografia

Kamil Kamiński: /* Kończyny przednie */

2026-07-16T09:46:54Z

‎Kończyny przednie

Kamil Kamiński: /* Bibliografia */

2026-07-02T07:59:16Z

‎Bibliografia

Kamil Kamiński: /* Interpretacja */

2026-07-02T07:58:10Z

‎Interpretacja

Kamil Kamiński: /* Bibliografia */

2026-06-03T11:32:27Z

‎Bibliografia

Kamil Kamiński: /* Majungasaurinae */

2026-06-03T11:29:01Z

‎Majungasaurinae

Kamil Kamiński: /* Bibliografia */

2026-01-27T12:36:26Z

‎Bibliografia

Kamil Kamiński: /* Bibliografia */

2026-01-27T12:29:38Z

‎Bibliografia

Kamil Kamiński: /* Interpretacja */

2026-01-27T12:28:10Z

‎Interpretacja

Kamil Kamiński: /* Interpretacja */

2026-01-27T12:15:58Z

‎Interpretacja

← poprzednia wersja		Wersja z 09:49, 16 lip 2026
Linia 919:		Linia 919:

	Sánchez-Hernández, B. & Benton, M.J. (2014) "Filling the ceratosaur gap: A new ceratosaurian theropod from the Early Cretaceous of Spain" Acta Palaeontologica Polonica, 59(3), 581-600. [[doi:10.4202/app.2011.0144]]		Sánchez-Hernández, B. & Benton, M.J. (2014) "Filling the ceratosaur gap: A new ceratosaurian theropod from the Early Cretaceous of Spain" Acta Palaeontologica Polonica, 59(3), 581-600. [[doi:10.4202/app.2011.0144]]
		+
		+	Scherer, C.R., Steell, E. & Upchurch, P. (2026). "Drivers and mechanisms of convergent forelimb reduction in non-avian theropod dinosaurs." Proceedings of the Royal Society B. 293 (2071): 20260528. [[doi:10.1098/rspb.2026.0528]].

	Seculi Pereyra, E.E., Soto, I.M. & Perez, D.E. (2026). "Beyond species recognition hypothesis: evolutionary trends in Abelisauridae cranial ornamentation." Paleobiology. [[doi:10.1017/pab.2026.10099]].		Seculi Pereyra, E.E., Soto, I.M. & Perez, D.E. (2026). "Beyond species recognition hypothesis: evolutionary trends in Abelisauridae cranial ornamentation." Paleobiology. [[doi:10.1017/pab.2026.10099]].

@@ Linia 79: / Linia 79: @@
 [[Plik:Aucasaurus_forelimb.JPG|200px|thumb|right|Kończyna przednia ''[[Aucasaurus]]''. Autor: "Conty" [http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Aucasaurus_forelimb.JPG].]]
-Nietypową cechą abelizaurydów jest budowa kończyn przednich, będąca zwieńczeniem trendu ich karłowacenia wśród [[Ceratosauria|ceratozaurów]] (podobnie ''[[Limusaurus]]''). Jak sugeruje odkrycie ''[[Eoabelisaurus]]'', najpierw doszło do redukcji dolnej części kończyn - paliczki i kości śródręcza tego abelizauryda lub bazalnego abelizauroida są szerokie i masywne a pazury zredukowane. Natomiast kości przedramienia są u niego nieco skrócone a kość ramienna jest [[plezjomorfia|plezjomorficzna]] i niezredukowana. Jeśli ''Eoabelisaurus'' nie jest abelizaurydem, to do redukcji kończyny przedniej mogło dojść niezależnie u niego i abelizaurydów. Szczególnie krótkie są dolne partie "rąk" (u ''[[Carnotaurus]]'' i ''[[Majungasaurus]]'' przedramię jest ok. 4 razy krótsze niż ramię, u ''[[Aucasaurus]]'' przedramię było nieco dłuższe). Być może pazury u niektórych zostały utracone (wydaje się to prawdopodobne u ''Majungasaurus'', jest sporne u ''Carnotaurus'' [Ruiz i in., 2011; Novas i in., 2013]; ''Eoabelisaurus'' miał pazury). Głowa kości ramiennej abelizaurydów jest niemal kulista - nawet bardziej niż u innych ceratozaurów (Gianechini i in., 2015), a nie jak u większości teropodów i ''Eoabelisaurus'' wydłużona i prostokątna. Staw łokciowy jest spłaszczony na kości ramiennej i wklęsły na kości promieniowej i łokciowej, a dystalne zakończenia tych dwóch kości są wypukłe. Chwytanie takimi łapami nie jest brane pod uwagę - nie ma możliwości, by zręcznie manipulować tak uproszczonymi kończynami. Badanie połączeń stawowych sugeruje dużą ruchomość kończyn przednich w łokciu i nadgarstku, jednak pojedyncze palce prawdopodobnie nie były w stanie poruszać się niezależnie od siebie. Łapek abelizaurydów nie można porównać do żadnych dzisiejszych zwierząt, przez co sposób używania tak zredukowanych - być może szczątkowych - "rąk" pozostaje w sferze domysłów. Wg Delcourta (2018) kończyny przednie abelizaurydów mogły pełnić funkcje pokazowe wewnątrz poszczególnych gatunków.
+Nietypową cechą abelizaurydów jest budowa kończyn przednich, będąca zwieńczeniem trendu ich karłowacenia wśród [[Ceratosauria|ceratozaurów]] (podobnie ''[[Limusaurus]]''). Jak sugeruje odkrycie ''[[Eoabelisaurus]]'', najpierw doszło do redukcji dolnej części kończyn - paliczki i kości śródręcza tego abelizauryda lub bazalnego abelizauroida są szerokie i masywne a pazury zredukowane. Natomiast kości przedramienia są u niego nieco skrócone a kość ramienna jest [[plezjomorfia|plezjomorficzna]] i niezredukowana. Jeśli ''Eoabelisaurus'' nie jest abelizaurydem, to do redukcji kończyny przedniej mogło dojść niezależnie u niego i abelizaurydów. Szczególnie krótkie są dolne partie "rąk" (u ''[[Carnotaurus]]'' i ''[[Majungasaurus]]'' przedramię jest ok. 4 razy krótsze niż ramię, u ''[[Aucasaurus]]'' przedramię było nieco dłuższe). Być może pazury u niektórych zostały utracone (wydaje się to prawdopodobne u ''Majungasaurus'', jest sporne u ''Carnotaurus'' [Ruiz i in., 2011; Novas i in., 2013]; ''Eoabelisaurus'' miał pazury). Głowa kości ramiennej abelizaurydów jest niemal kulista - nawet bardziej niż u innych ceratozaurów (Gianechini i in., 2015), a nie jak u większości teropodów i ''Eoabelisaurus'' wydłużona i prostokątna. Staw łokciowy jest spłaszczony na kości ramiennej i wklęsły na kości promieniowej i łokciowej, a dystalne zakończenia tych dwóch kości są wypukłe. Chwytanie takimi łapami nie jest brane pod uwagę - nie ma możliwości, by zręcznie manipulować tak uproszczonymi kończynami. Badanie połączeń stawowych sugeruje dużą ruchomość kończyn przednich w łokciu i nadgarstku, jednak pojedyncze palce prawdopodobnie nie były w stanie poruszać się niezależnie od siebie. Łapek abelizaurydów nie można porównać do żadnych dzisiejszych zwierząt, przez co sposób używania tak zredukowanych - być może szczątkowych - "rąk" pozostaje w sferze domysłów. Wg Delcourta (2018) kończyny przednie abelizaurydów mogły pełnić funkcje pokazowe wewnątrz poszczególnych gatunków. Redukcja rozmiarów kończyn przednich była skorelowana ze zwiększeniem ogólnych rozmiarów i wzrostem masywności czaszki. Prawdopodobnie w ślad za tym rosły rozmiary zdobyczy abelizaurydów (Scherer i in., 2026).
 ====Kończyny tylne====

← poprzednia wersja		Wersja z 07:59, 2 lip 2026
Linia 919:		Linia 919:

	Sánchez-Hernández, B. & Benton, M.J. (2014) "Filling the ceratosaur gap: A new ceratosaurian theropod from the Early Cretaceous of Spain" Acta Palaeontologica Polonica, 59(3), 581-600. [[doi:10.4202/app.2011.0144]]		Sánchez-Hernández, B. & Benton, M.J. (2014) "Filling the ceratosaur gap: A new ceratosaurian theropod from the Early Cretaceous of Spain" Acta Palaeontologica Polonica, 59(3), 581-600. [[doi:10.4202/app.2011.0144]]
		+
		+	Seculi Pereyra, E.E., Soto, I.M. & Perez, D.E. (2026). "Beyond species recognition hypothesis: evolutionary trends in Abelisauridae cranial ornamentation." Paleobiology. [[doi:10.1017/pab.2026.10099]].

	Sereno, P.C. & Brusatte, S.L. (2008) "Basal abelisaurid and carcharodontosaurid theropods from the Lower Cretaceous Elrhaz Formation of Niger" Acta Palaeontologica Polonica, 53, 15-46.		Sereno, P.C. & Brusatte, S.L. (2008) "Basal abelisaurid and carcharodontosaurid theropods from the Lower Cretaceous Elrhaz Formation of Niger" Acta Palaeontologica Polonica, 53, 15-46.

@@ Linia 97: / Linia 97: @@
 Zęby ''[[Rugops]]'' były krótkie (nie przekraczały centymetra) z prostą tylną krawędzią, co przez porównanie ze współczesnymi ssakami ma sugerować padlinożerność (Thompson, 2011/niepublikowane).
-Być może struktury na czaszkach pełniły funkcję pokazową. Możliwe też, że abelizaurydy przepychały się łbami lub walczyły podobnie do współczesnych żyraf, uderzając głowami w szyję lub boki przeciwnika (Delcourt, 2018). Pozaczaszkowa część szkieletu także była silnie skostniała, na co wskazują wydłużone żebra szyjne oraz rozrośnięte epipofyzje i końce kolców kręgowych. ''[[Carnotaurus]]'' miał podobną masę całego ciała i mięśni nadosiowych co nosorożce, które używają swoich rogów do walki. Jego rogi mogły służyć do walk wewnątrzgatunkowych a nawet do zabijania zdobyczy (Mazzetta i in., 2000).
+Być może struktury na czaszkach pełniły funkcję pokazową. Badania Seculi Pereyry i in. (2026) wskazują, że stopień ornamentacji czaszki różnił się u poszczególnych okazów i wzrastał w trakcie ontogenezy. Przeczy to hipotezom, jakoby struktury te służyły do rozpoznawania własnego gatunku, a wskazuje raczej na ich role w doborze płciowym lub występowanie dymorfizmu płciowego. Możliwe też, że abelizaurydy przepychały się łbami lub walczyły podobnie do współczesnych żyraf, uderzając głowami w szyję lub boki przeciwnika (Delcourt, 2018). Pozaczaszkowa część szkieletu także była silnie skostniała, na co wskazują wydłużone żebra szyjne oraz rozrośnięte epipofyzje i końce kolców kręgowych. ''[[Carnotaurus]]'' miał podobną masę całego ciała i mięśni nadosiowych co nosorożce, które używają swoich rogów do walki. Jego rogi mogły służyć do walk wewnątrzgatunkowych a nawet do zabijania zdobyczy (Mazzetta i in., 2000).
 ====[[Diagnoza]]====

@@ Linia 845: / Linia 845: @@
 Longrich, N.R., Isasmendi, E., Pereda-Suberbiola, X., Jalil, N.-E. (2023). “New fossils
 of Abelisauridae (Dinosauria: Theropoda) from the upper Maastrichtian of Morocco, North Africa.” Cretaceous Research. [[doi:10.1016/j.cretres.2023.105677]]
 Machado, E.B., Campos, D.D.A., Calvo, J.O. & Kellner, A.W. (2013) "A new Abelisauroid from the Upper Cretaceous of Brazil. Revista Mexicana de Ciencias Geológicas" 30(2), 446-452.

@@ Linia 163: / Linia 163: @@
 Najobszerniejsza analiza filogenezy [[ceratozaur]]ów ([[Ceratosauria#Longrich_i_in..2C_2017|Longrich i in., 2017]]) wskazuje, że Majungasaurinae są młodszym synonimem [[#Abelisaurinae|Abelisaurinae]]. Bardzo podobny wynik dały nalizy Baiano i in. (2022), Cerroni i n. (2022), Baiano i in. (2023) oraz Pola i in. (2024). ''[[Abelisaurus]]'' okazał się w nich bazalnym członkiem tego kladu, co czyniłoby Majungasaurinae młodszym synonimem Abelisaurinae. Jednak sami autorzy podkreślają, że bliskie pokrewieństwo abelizaura z mażungazaurynami wydaje się wątpliwe, a jego pozycja wewnątrz Abelisauridae – niestabilna.
-Jeśli jednak tak nie jest, to Majungasaurinae są kladem zawierającym abelizaurydy pochodzące przynajmniej z Indii i Madagaskaru, które tworzyły w późnej kredzie odrębny ląd (m.in. [[Ceratosauria#Pol_i_Rauhut.2C_2012|Pol i Rauhut, 2012]]). Prawdopodobnie znane są też z Europy (m.in. ''[[Arcovenator]]'' - [[Ceratosauria#Tortosa_i_in..2C_2014|Tortosa i in., 2014]]; [[Ceratosauria#Filippi_i_in..2C_2016|Filippi i in., 2016]]; [[Ceratosauria#Wang_i_in..2C_2017|Wang i in., 2017]]; Zaher i in., 2020; Agnolin i in., 2022); część drzew z analizy Wanga i współpracowników wskazuje, że południowoamerykański ''[[Quilmesaurus]]'' także jest przedstawicielem tego kladu a [[Ceratosauria#Hendrickx_i_Mateus.2C_2014|analiza Hendrickxa i Mateusa (2014)]] wskazuje, że [[takson siostrzany|taksonem siostrzanym]] ''[[Majungasaurus]]'' jest afrykański ''[[Kryptops]]''. Analiza cech kości szczękowych wykazała, że do Majungasaurinae należy nienazwany okaz ze "środkowej" kredy (późny [[cenoman]]-wczesny [[turon]]) Ameryki Południowej oraz okaz z Indii (Lamanna i in., 2002) (poza nimi w analizie znalazły się jedynie ''[[Carnotaurus]]'' i ''[[Abelisaurus]]'', które były kolejnymi grupami siostrzanymi do Majungasaurinae). Wg dość ograniczonych w [[takson]]y analiz - [[Ceratosauria#Sereno_i_Brusatte.2C_2008|Sereno i Brusatte, 2008]] i [[Ceratosauria#Cau_i_in..2C_2012|Cau i in., 2012]] - Majungasaurinae zawiera tylko ''[[Majungasaurus]]'', lecz nie przeważnie włączanego do tego kladu ''[[Rajasaurus]]''. Wg analizy Aranciaga Rolando i in. (2020) oraz Cerroni in. (2021) do Majungasaurinae należą jedynie ''[[Majungasaurus]]'', ''[[Indosaurus]]'' i ''[[Rajasaurus]]'', natomiast w tym pierwszym badaniu ''[[Arcovenator]]'' jest siostrzany do tego kladu. Wg niektórych późniejszych analiz, opartych na macierzy Tortosy i in (2014) i jej późniejszych modyfikacjach, Majungasaurinae dzielą się na dwie grupy. W jednej znajdują się ''[[Majungasaurus]]'', ''[[Indosaurus]]'' i ''[[Rajasaurus]]'', a w drugiej – europejskie taksony - ''[[Arcovenator]]'' i ''[[Genusaurus]]'' (np. Gianechini i in., 2021). Delcourt (2018) zauważył, że w analizie Wanga i in. (2017) Majungasaurinae znajdują się wewnątrz Carnotaurinae, z zatem wówczas klad ten powinien nosić nazwę Majungasaurini.
+Jeśli jednak tak nie jest, to Majungasaurinae są kladem zawierającym abelizaurydy pochodzące przynajmniej z Indii i Madagaskaru, które tworzyły w późnej kredzie odrębny ląd (m.in. [[Ceratosauria#Pol_i_Rauhut.2C_2012|Pol i Rauhut, 2012]]). Prawdopodobnie znane są też z Europy (m.in. ''[[Arcovenator]]'' - [[Ceratosauria#Tortosa_i_in..2C_2014|Tortosa i in., 2014]]; [[Ceratosauria#Filippi_i_in..2C_2016|Filippi i in., 2016]]; [[Ceratosauria#Wang_i_in..2C_2017|Wang i in., 2017]]; Zaher i in., 2020; Agnolin i in., 2022); część drzew z analizy Wanga i współpracowników wskazuje, że południowoamerykański ''[[Quilmesaurus]]'' także jest przedstawicielem tego kladu a [[Ceratosauria#Hendrickx_i_Mateus.2C_2014|analiza Hendrickxa i Mateusa (2014)]] wskazuje, że [[takson siostrzany|taksonem siostrzanym]] ''[[Majungasaurus]]'' jest afrykański ''[[Kryptops]]''. Analiza cech kości szczękowych wykazała, że do Majungasaurinae należy nienazwany okaz ze "środkowej" kredy (późny [[cenoman]]-wczesny [[turon]]) Ameryki Południowej oraz okaz z Indii (Lamanna i in., 2002) (poza nimi w analizie znalazły się jedynie ''[[Carnotaurus]]'' i ''[[Abelisaurus]]'', które były kolejnymi grupami siostrzanymi do Majungasaurinae). López-Miguel i in. (2026) zidentyfikowali jako prawdopodobne szczątki mażungazaurynów izolowane zęby z cenomanu Hiszpanii. Wg dość ograniczonych w [[takson]]y analiz - [[Ceratosauria#Sereno_i_Brusatte.2C_2008|Sereno i Brusatte, 2008]] i [[Ceratosauria#Cau_i_in..2C_2012|Cau i in., 2012]] - Majungasaurinae zawiera tylko ''[[Majungasaurus]]'', lecz nie przeważnie włączanego do tego kladu ''[[Rajasaurus]]''. Wg analizy Aranciaga Rolando i in. (2020) oraz Cerroni in. (2021) do Majungasaurinae należą jedynie ''[[Majungasaurus]]'', ''[[Indosaurus]]'' i ''[[Rajasaurus]]'', natomiast w tym pierwszym badaniu ''[[Arcovenator]]'' jest siostrzany do tego kladu. Wg niektórych późniejszych analiz, opartych na macierzy Tortosy i in (2014) i jej późniejszych modyfikacjach, Majungasaurinae dzielą się na dwie grupy. W jednej znajdują się ''[[Majungasaurus]]'', ''[[Indosaurus]]'' i ''[[Rajasaurus]]'', a w drugiej – europejskie taksony - ''[[Arcovenator]]'' i ''[[Genusaurus]]'' (np. Gianechini i in., 2021). Delcourt (2018) zauważył, że w analizie Wanga i in. (2017) Majungasaurinae znajdują się wewnątrz Carnotaurinae, z zatem wówczas klad ten powinien nosić nazwę Majungasaurini.
 Tortosa i in. (2014) podają, że Majungasaurinae łączą cztery cechy czaszki, m.in. wydłużone ku przodowi okno przedoczodołowe i szerokie wyżłobienie na górnej powierzchni kłykcia potylicznego.

@@ Linia 883: / Linia 883: @@
 Pereyra, E.E.S., Ezcurra, M.D., Paschetta, C. &  Ménde, A.H. (2025). "Building a predator: macroevolutionary patterns in the skull of abelisaurid dinosaurs." Proceedings of the Royal Society B. 292, 2058. [[doi:10.1098/rspb.2025.0943]].
 Persons, W.S. IV & Currie, P.J. (2011) "Dinosaur Speed Demon: The Caudal Musculature of Carnotaurus sastrei and Implications for the Evolution of South American Abelisaurids" PLoS ONE 6(10), e25763. [[doi:10.1371/journal.pone.0025763]]
@@ Linia 905: / Linia 907: @@
 Ruiz, J., Torices, A., Serrano, H. & López, V., (2011) "The hand structure of Carnotaurus sastrei (Theropoda, Abelisauridae): implications for hand diversity and evolution in abelisaurids" Palaeontology, 54(6), 1271-1277. [[doi:10.1111/j.1475-4983.2011.01091.x]]
 Sales, M.A.F., Lacerda, M.B., Horn, B.L.D., de Oliveira, I.A.P. & Schultz, C.L. (2016) "The “χ” of the Matter: Testing the Relationship between Paleoenvironments and Three Theropod Clades" PLoS ONE, 11(2), e0147031. [[doi:10.1371/journal.pone.0147031]]
@@ Linia 913: / Linia 917: @@
 Sánchez-Hernández, B. & Benton, M.J. (2014) "Filling the ceratosaur gap: A new ceratosaurian theropod from the Early Cretaceous of Spain" Acta Palaeontologica Polonica, 59(3), 581-600. [[doi:10.4202/app.2011.0144]]
 Sereno, P.C. & Brusatte, S.L. (2008) "Basal abelisaurid and carcharodontosaurid theropods from the Lower Cretaceous Elrhaz Formation of Niger" Acta Palaeontologica Polonica, 53, 15-46.

← poprzednia wersja		Wersja z 12:29, 27 sty 2026
Linia 901:		Linia 901:

	Ribeiro, T.B., Vecchietti, L.F., Candeiro, C.R.A., Canale, J.I., Bergqvist, L.P., Brito, P.M., & Pereira, P.V.L.G.C. (2025). "Overabundance of abelisaurid teeth in the Açu Formation (Albian-Cenomanian), Potiguar Basin, Northeastern Brazil: morphometric, cladistic and machine learning approaches." Journal of Vertebrate Paleontology. [[doi:10.1080/02724634.2025.2487366]]		Ribeiro, T.B., Vecchietti, L.F., Candeiro, C.R.A., Canale, J.I., Bergqvist, L.P., Brito, P.M., & Pereira, P.V.L.G.C. (2025). "Overabundance of abelisaurid teeth in the Açu Formation (Albian-Cenomanian), Potiguar Basin, Northeastern Brazil: morphometric, cladistic and machine learning approaches." Journal of Vertebrate Paleontology. [[doi:10.1080/02724634.2025.2487366]]
		+
		+	Rowe, A.J., Cerroni, M.A. & Rayfield, E.J. (2026). "Southern hemisphere ceratosaurs evolved feeding mechanics paralleling those of Northern hemisphere tyrannosaurids." Scientific Reports 16, 2804 (2026). [[doi:10.1038/s41598-025-32686-4]].

	Ruiz, J., Torices, A., Serrano, H. & López, V., (2011) "The hand structure of Carnotaurus sastrei (Theropoda, Abelisauridae): implications for hand diversity and evolution in abelisaurids" Palaeontology, 54(6), 1271-1277. [[doi:10.1111/j.1475-4983.2011.01091.x]]		Ruiz, J., Torices, A., Serrano, H. & López, V., (2011) "The hand structure of Carnotaurus sastrei (Theropoda, Abelisauridae): implications for hand diversity and evolution in abelisaurids" Palaeontology, 54(6), 1271-1277. [[doi:10.1111/j.1475-4983.2011.01091.x]]

@@ Linia 91: / Linia 91: @@
 ====Interpretacja====
-Abelizaurydy miały wyjątkowo potężne szyje i powiększone okno śródżuchwowe, co wraz z wieloma innymi wyżej wyliczonymi cechami budowy uważa się za cechy będące przystosowaniem to niespotykanego u innych [[Theropoda|mięsożernych dinozaurów]] sposobu polowania, w szczególności na [[Titanosauria|tytanozaury]] - często odnajdowane w tych samych osadach co omawiane teropody. Są też dowody kopalne - na kościach [[Sauropoda|zauropoda]] ''[[Rapetosaurus]]'' odnaleziono ślady ugryzień pozostawione zapewne przez ''[[Majungasaurus]]''. Znajdowano też zęby abelizaurydów stowarzyszone z kośćmi zauropodów. Są to poważne dowody występowania interakcji troficznych między tymi dwoma grupami dinozaurów, niekoniecznie jednak dowodzą one drapieżnictwa. Równie dobrze abelizaurydy mogły po prostu żerować na padlinie zauropoda (Meso i in., 2021). Sampson i Witmer (200&) uważają, że abelizaurydy w czasie polowania stosowały taktykę polegającą na niewielkiej ilości potężnych ugryzień i przytrzymywaniu ofiary szczękami, zamiast większej liczby szybkich ukąszeń, preferowanej przez inne, długopyskie teropody. Skrócony pysk, wzmocniona czaszka i niezwykle silna szyja pozwalały wytrzymać siły skręcające, generowane przez walczącego o życie zauropoda. Następnie cofanie szyji umożliwiało zadawanie bardzo rozległych i fatalnych w skutkach ran. Potężna muskulatura szyi mogła być też pomocna w samym konsumowaniu ciał dużych zauropodów. Silne skostnienie góry czaszki miało prawdopodobnie na celu absorbowanie wstrząsów. Wszystkie te cechy są widoczne dopiero u zaawansowanych abelizaurydów i rozwinęły się w późnej kredzie, podczas gdy wczesnokredowy ''[[Spectrovenator]]'' nie wykazuje tak wyspecjalizowanych przystosowań. Możliwe więc, że wczesne abelizaurydy były w większym stopniu generalistami pokarmowymi (Zaher i in., 2020). Jednak analiza morfologiczna, skupiona na kościach szczękowych abelizaurydów wskazuje, że ''[[Spectrovenator]]'' mógł być równie wyspecjalizowany, co późniejsze formy (Pereyra i in., 2025). Co więcej, niedawne odkrycia stosunkowo niewielkich abelizaurydów (jak ''[[Spectrovenator]]'') wskazują, że grupa ta mogła być znacznie bardziej zróżnicowana pod względem rozmiarów ciała, niż dotąd sądzono. Co najmniej w kilku przypadkach stosunkowo duże lub średnich rozmiarów formy koegzystowały ze znacznie mniejszymi (np. w formacjach [[Huincul]] i [[Bajo de la Carpa]]), co może pociągać za sobą istotne różnice w zwyczajach żywieniowych członków omawianej rodziny. Specjalizacja pokarmowa była prawdopodobnie głównym motorem napędowym ewolucji czaszek abelizaurydów, a niektóre cechy zostały wtórnie zaadoptowane na potrzeby społeczne i seksualne (Pereyra i in., 2025). Ribeiro i in. (2025) opisali aż cztery morfotypy zębów z osadów brazylijskiej formacji Açu, datowanej na alb-cenoman. Nadspodziewanie liczna reprezentacja abelizaurydów może wynikać z braku wielkich zauropodów w tym środowisku, a co za tym idzie, polujących na nie [[Carcharodontosauridae|karcharodontozaurydów]]. Pozwoliło to na zdominowanie ekosystemu przez mniejsze od nich abelizaurydy, które wg autorów były raczej generalistami pokarmowymi.
+Abelizaurydy miały wyjątkowo potężne szyje i powiększone okno śródżuchwowe, co wraz z wieloma innymi wyżej wyliczonymi cechami budowy uważa się za cechy będące przystosowaniem to niespotykanego u innych [[Theropoda|mięsożernych dinozaurów]] sposobu polowania, w szczególności na [[Titanosauria|tytanozaury]] - często odnajdowane w tych samych osadach co omawiane teropody. Są też dowody kopalne - na kościach [[Sauropoda|zauropoda]] ''[[Rapetosaurus]]'' odnaleziono ślady ugryzień pozostawione zapewne przez ''[[Majungasaurus]]''. Znajdowano też zęby abelizaurydów stowarzyszone z kośćmi zauropodów. Są to poważne dowody występowania interakcji troficznych między tymi dwoma grupami dinozaurów, niekoniecznie jednak dowodzą one drapieżnictwa. Równie dobrze abelizaurydy mogły po prostu żerować na padlinie zauropoda (Meso i in., 2021). Sampson i Witmer (200&) uważają, że abelizaurydy w czasie polowania stosowały taktykę polegającą na niewielkiej ilości potężnych ugryzień i przytrzymywaniu ofiary szczękami, zamiast większej liczby szybkich ukąszeń, preferowanej przez inne, długopyskie teropody. Skrócony pysk, wzmocniona czaszka i niezwykle silna szyja pozwalały wytrzymać siły skręcające, generowane przez walczącego o życie zauropoda. Następnie cofanie szyji umożliwiało zadawanie bardzo rozległych i fatalnych w skutkach ran. Potężna muskulatura szyi mogła być też pomocna w samym konsumowaniu ciał dużych zauropodów. Silne skostnienie góry czaszki miało prawdopodobnie na celu absorbowanie wstrząsów. Do podobnych wniosków prowadza analizy biomechaniczne autorstwa Rowe'a i in. (2026). Wynika z nich, że abelizaurydy były ekologicznymi odpowiednikami tyranozaurydów z półkuli północnej i polowały na duże ofiary. Obie te grupy niezależnie od siebie wykształciły cechy umożliwiające tolerowanie dużych obciążeń podczas walki ze zdobyczą. Wszystkie te cechy są widoczne dopiero u zaawansowanych abelizaurydów i rozwinęły się w późnej kredzie, podczas gdy wczesnokredowy ''[[Spectrovenator]]'' nie wykazuje tak wyspecjalizowanych przystosowań. Możliwe więc, że wczesne abelizaurydy były w większym stopniu generalistami pokarmowymi (Zaher i in., 2020). Jednak analiza morfologiczna, skupiona na kościach szczękowych abelizaurydów wskazuje, że ''[[Spectrovenator]]'' mógł być równie wyspecjalizowany, co późniejsze formy (Pereyra i in., 2025). Co więcej, niedawne odkrycia stosunkowo niewielkich abelizaurydów (jak ''[[Spectrovenator]]'') wskazują, że grupa ta mogła być znacznie bardziej zróżnicowana pod względem rozmiarów ciała, niż dotąd sądzono. Co najmniej w kilku przypadkach stosunkowo duże lub średnich rozmiarów formy koegzystowały ze znacznie mniejszymi (np. w formacjach [[Huincul]] i [[Bajo de la Carpa]]), co może pociągać za sobą istotne różnice w zwyczajach żywieniowych członków omawianej rodziny. Specjalizacja pokarmowa była prawdopodobnie głównym motorem napędowym ewolucji czaszek abelizaurydów, a niektóre cechy zostały wtórnie zaadoptowane na potrzeby społeczne i seksualne (Pereyra i in., 2025). Ribeiro i in. (2025) opisali aż cztery morfotypy zębów z osadów brazylijskiej formacji Açu, datowanej na alb-cenoman. Nadspodziewanie liczna reprezentacja abelizaurydów może wynikać z braku wielkich zauropodów w tym środowisku, a co za tym idzie, polujących na nie [[Carcharodontosauridae|karcharodontozaurydów]]. Pozwoliło to na zdominowanie ekosystemu przez mniejsze od nich abelizaurydy, które wg autorów były raczej generalistami pokarmowymi.
 Prawdopodobnie więc nie wszystkie abelizaurydy były stworzone do zabijania zauropodów. ''Carnotaurus'' nie gryzł zbyt mocno (choć badania różnią się wynikami) - z siłą 3,3-5,2 kN - dla porównania ''[[Allosaurus]]'' 3,6 kN, ''[[Giganotosaurus]]'' 13,3, ''[[Tyrannosaurus]]'' 13,43, aligator 9,5, hiena 4,55 a lew 4,2 (Mazetta i in., 2009). Późniejsze badania (Sakamoto, 2022) wskazują na jeszcze większą siłę zgryzu - 7,17 kN. Persons i Currie (2011) przypuszczają, że niezwykła morfologia kręgów ogonowych ''Carnotaurus'' czyniła z niego najszybszego spośród dużych teropodów. Snują też przypuszczenie, że przystosowania do szybkości wśród południowoamerykańskiej linii abelizaurydów mogły być odpowiedzią na konkurencję ze strony [[Carnosauria|karnozaurów]]. Z drugiej strony, proporcje długości uda, podudzia i śródstopia abelizaurydów wydają się przeczyć przystosowaniu do szybkiego poruszania się. Możliwe więc, że potężna muskulatura ogona pomagała nie tyle w szybkim bieganiu, co chodzeniu i przemierzaniu znacznych dystansów w poszukiwaniu ofiar i wody, zwłaszcza, że przynajmniej niektóre abelizaurydy żyły w suchym klimacie (Iori i in., 2021). Delcourt i in. (2024) również podkreślają wysokie zdolności adaptacyjne abelizaurydów, ich odporność na zmiany klimatu i zdolność do przeżycia w półpustynnych warunkach.