Struthiomimus - Historia wersji

Taurovenator o 15:46, 31 mar 2024

2024-03-31T15:46:40Z

Kamil Kamiński: /* S. altus */

2017-10-09T20:43:37Z

‎S. altus

Kamil Kamiński o 17:29, 24 lis 2016

2016-11-24T17:29:20Z

Kamil Kamiński: /* S. altus */ drobne

2016-10-18T17:24:54Z

‎S. altus: drobne

Nazuul: dr.popr.

2016-09-30T16:35:29Z

dr.popr.

Kamil Kamiński o 07:48, 6 wrz 2016

2016-09-06T07:48:40Z

Kamil Kamiński o 05:04, 17 sie 2016

2016-08-17T05:04:38Z

Nazuul: dr.

2016-08-16T20:30:32Z

dr.

Kamil Kamiński: /* Struthiomimus altus */

2016-08-16T19:57:51Z

‎Struthiomimus altus

Kamil Kamiński: /* Struthiomimus altus */

2016-08-16T19:57:24Z

‎Struthiomimus altus

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 {{DISPLAYTITLE:''Struthiomimus''}}
@@ Linia 201: / Linia 202: @@
 [[Kategoria:Kampan]]
 [[Kategoria:Mastrycht]]

@@ Linia 102: / Linia 102: @@
 Od swoich krewniaków strutiomim różnił się wypukłą brzuszną krawędzią kości szczękowej, wyjątkowo długimi kończynami przednimi w porównaniu do innych ornitomimozaurów oraz krótką pierwszą kością śródręcza (Longrich, 2008).
-'''Paleoekologia i paleobiologia''': W formacji Dinosaur Park ''S. altus'' koegzystował z licznymi hadrozaurydami (m.in. ''[[Parasaurolophus]]'', ''[[Corythosauurs]]'' czy ''[[Lambeosaurus]]'') i ceratopsami (jak np. ''[[Styracosaurus]]'' i ''[[Centrosaurus]]''). Inni ówcześni roślinożercy to opancerzone ankylozaury, np. ''[[Panoplosaurus]]'' i grubogłowe pachycefalozaury, jak ''[[Stegoceras]]''. Naturalnymi wrogami strutiomima mogły być [[Tyrannosauridae|tyranozaurydy]] ''Gorgosaurus'' i ''Daspletosaurus'', a także [[Dromaeosauridae|dromeozaurydy]] ''[[Saurornitholestes]]'' i ''[[Dromaeosaurus]]'', jeżeli polowały one stadnie. Szybkość strutiomima była jego główną obroną przed tymi drapieżnikami (chociaż gdy zostawał osaczony mógł także używać pazurów swoich tylnych kończyn drapiąc i kopiąc przeciwnika).
+'''Paleoekologia i paleobiologia''': W formacji Dinosaur Park ''S. altus'' koegzystował z licznymi hadrozaurydami (m.in. ''[[Parasaurolophus]]'', ''[[Corythosaurus]]'' czy ''[[Lambeosaurus]]'') i ceratopsami (jak np. ''[[Styracosaurus]]'' i ''[[Centrosaurus]]''). Inni ówcześni roślinożercy to opancerzone ankylozaury, np. ''[[Panoplosaurus]]'' i grubogłowe pachycefalozaury, jak ''[[Stegoceras]]''. Naturalnymi wrogami strutiomima mogły być [[Tyrannosauridae|tyranozaurydy]] ''Gorgosaurus'' i ''Daspletosaurus'', a także [[Dromaeosauridae|dromeozaurydy]] ''[[Saurornitholestes]]'' i ''[[Dromaeosaurus]]'', jeżeli polowały one stadnie. Szybkość strutiomima była jego główną obroną przed tymi drapieżnikami (chociaż gdy zostawał osaczony mógł także używać pazurów swoich tylnych kończyn drapiąc i kopiąc przeciwnika).
 Nawyki żywieniowe strutiomima były częstym tematem dyskusji. Obecność bezzębnego dzioba może wskazywać na wszystkożerność. Osborn (1917) stwierdził że żywił się on pędami oraz pączkami drzew i krzewów używając swoich rąk jak grabi do zagarniania roślin, a długiej szyi do pożywiania się wyższymi partiami roślinności. Teoria roślinożernego trybu życia strutiomima jest dodatkowo wspierana tym że drugi i trzeci palce u rąk strutiomima nie mogły funkcjonować niezależnie oraz prawdopodobnie były ze sobą połączone błoną skórną. Kończyny przednie tego teropoda nie nadawały się zbytnio do chwytania ani grabienia ziemi. Zamiast tego mogły być wykorzystywane do zahaczania gałęzi albo liści paproci i sagowców, a następnie do przyciągania ich w zasięg bezzębnego dzioba (Nicholls i Russell, 1985). Osborn porównywał je do łap współczesnych leniwców. Roślinożerność strutiomima i innych zaawansowanych ornitomimidów postuluje również [[Paul Barrett|Barrett]] (2005). ''Struthiomimus'' mógł też uzupełniać diet o niewielkie zwierzęta, jak ssaki, jaszczurki czy duże owady, a także jaja. (zob. też [[Ornithomimosauria#Dieta|Ornithomimosauria- dieta]])

← poprzednia wersja		Wersja z 17:29, 24 lis 2016
Linia 1:		Linia 1:
−	~~Do weryfikacji~~

	{{DISPLAYTITLE:''Struthiomimus''}}		{{DISPLAYTITLE:''Struthiomimus''}}

@@ Linia 103: / Linia 103: @@
 Od swoich krewniaków strutiomim różnił się wypukłą brzuszną krawędzią kości szczękowej, wyjątkowo długimi kończynami przednimi w porównaniu do innych ornitomimozaurów oraz krótką pierwszą kością śródręcza (Longrich, 2008).
-'''Paleoekologia i paleobiologia''': W formacji Dinosaur Park ''S. altus'' koegzystował z licznymi hadrozaurydami (m.in. ''[[Parasaurolophus]]'', ''[[Corythosauurs]]'' czy ''[[Lambeosaurus]]'') i ceratopsami (jak np. ''[[Styracosaurus]]'' i ''[[Centrosaurus]]''). Inni ówcześni roślinożercy to opancerzone ankylozaury, np. ''[[Panoplosaurus]]'' i grubogłowe pachycefalozaury, jak ''[[Stegoceras]]''. Naturalnymi wrogami strutiomima mogły być [[tyranozaurydy]] ''Gorgosaurus'' i ''Daspletosaurus'', a także [[Dromaeosauridae|dromeozaurydy]] ''[[Saurornitholestes]]'' i ''[[Dromaeosaurus]]'', jeżeli polowały one stadnie. Szybkość strutiomima była jego główną obroną przed tymi drapieżnikami (chociaż gdy zostawał osaczony mógł także używać pazurów swoich tylnych kończyn drapiąc i kopiąc przeciwnika).
+'''Paleoekologia i paleobiologia''': W formacji Dinosaur Park ''S. altus'' koegzystował z licznymi hadrozaurydami (m.in. ''[[Parasaurolophus]]'', ''[[Corythosauurs]]'' czy ''[[Lambeosaurus]]'') i ceratopsami (jak np. ''[[Styracosaurus]]'' i ''[[Centrosaurus]]''). Inni ówcześni roślinożercy to opancerzone ankylozaury, np. ''[[Panoplosaurus]]'' i grubogłowe pachycefalozaury, jak ''[[Stegoceras]]''. Naturalnymi wrogami strutiomima mogły być [[Tyrannosauridae|tyranozaurydy]] ''Gorgosaurus'' i ''Daspletosaurus'', a także [[Dromaeosauridae|dromeozaurydy]] ''[[Saurornitholestes]]'' i ''[[Dromaeosaurus]]'', jeżeli polowały one stadnie. Szybkość strutiomima była jego główną obroną przed tymi drapieżnikami (chociaż gdy zostawał osaczony mógł także używać pazurów swoich tylnych kończyn drapiąc i kopiąc przeciwnika).
 Nawyki żywieniowe strutiomima były częstym tematem dyskusji. Obecność bezzębnego dzioba może wskazywać na wszystkożerność. Osborn (1917) stwierdził że żywił się on pędami oraz pączkami drzew i krzewów używając swoich rąk jak grabi do zagarniania roślin, a długiej szyi do pożywiania się wyższymi partiami roślinności. Teoria roślinożernego trybu życia strutiomima jest dodatkowo wspierana tym że drugi i trzeci palce u rąk strutiomima nie mogły funkcjonować niezależnie oraz prawdopodobnie były ze sobą połączone błoną skórną. Kończyny przednie tego teropoda nie nadawały się zbytnio do chwytania ani grabienia ziemi. Zamiast tego mogły być wykorzystywane do zahaczania gałęzi albo liści paproci i sagowców, a następnie do przyciągania ich w zasięg bezzębnego dzioba (Nicholls i Russell, 1985). Osborn porównywał je do łap współczesnych leniwców. Roślinożerność strutiomima i innych zaawansowanych ornitomimidów postuluje również [[Paul Barrett|Barrett]] (2005). ''Struthiomimus'' mógł też uzupełniać diet o niewielkie zwierzęta, jak ssaki, jaszczurki czy duże owady, a także jaja. (zob. też [[Ornithomimosauria#Dieta|Ornithomimosauria- dieta]])

@@ Linia 88: / Linia 88: @@
 '''Materiał kopalny''': Holotyp (CMN 930): fragmenty miednicy i kości tylnych kończyn
-Materiał przypisany: (AMNH 5339): najbardziej kompletny i jeden z większych okazów, obejmujący fragmentaryczną czaszkę z żuchwą, szkielet osiowy(w tym wszystkie kręgi szyjne, grzbietowe, krzyżowe i 17 kręgów ogonowych) oraz kości kończyn.
+Materiał przypisany: (AMNH 5339): najbardziej kompletny i jeden z większych okazów, obejmujący niekompletną czaszkę z żuchwą, szkielet osiowy (w tym wszystkie kręgi szyjne, grzbietowe, krzyżowe i 17 kręgów ogonowych) oraz praktycznie kompletne kości kończyn.
 [[Plik:Struthiomimus_skull.png|300px|thumb|right|Czaszka strutiomima. [https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Struthiomimus_skull.png].]]
-Oprócz tego do ''S. altus'' przypisano kilkanaście innych okazów, w większości bardzo fragmentarycznych. Najbardziej kompletny jest osobnik UCMZ 1980.1, który składa się z fragmentów żeber, miednicy i kości kończyn. Jest to prawdopodobnie największy znany okaz tego gatunku (o czym dalej).
+Oprócz tego do ''S. altus'' przypisano kilkanaście innych okazów, w większości fragmentarycznych. Najbardziej kompletny jest osobnik UCMZ 1980.1, który składa się z fragmentów żeber, miednicy i kości kończyn. Jest to prawdopodobnie największy znany okaz tego gatunku (o czym dalej).
 '''Budowa i rozmiary''': Najbardziej kompletny osobnik AMNH 5339 jest oceniany przez Mortimera na 4,3 m długości i 153 kg masy. Prawdopodobnie nieco większy był AMNH 5375, który ma kość udową o 3% dłuższą niż AMNH 5339. Jeszcze większe rozmiary osiągał zapewne okaz UCMZ 1980.1. jego kości są o 5-9% większe od analogicznych kości najlepiej zachowanego szkieletu, a kość ramienna nawet o 17% (362 wobec 310 mm, dane za Mortimer, 2016 online). [[Roger Benson|Benson]] i in. (2014) oceniają masę AMNH 5339 na 150 kg, a AMNH 5375 – na 180 kg. Z pewnością jeszcze cięższy mógł być UCMZ 1980.1.
@@ Linia 99: / Linia 99: @@
 Kręgosłup składał się z dwunastu kręgów szyjnych, trzynastu kręgów grzbietowych, pięciu kręgów krzyżowych i około trzydziestu pięciu kręgów ogonowych. Kręgi szyjne miały wydłużone trzony, a żebra szyjne były skrócone i ściśle połączone z trzonami kręgów oraz łukami nerwowymi. Osborn (1917) podaje że trzeci kręg był opistoceliczny (tyłowklęsły), czwarty – lekko proceliczny (przodowklęsły), a kręgi od szóstego do jedenastego – amficeliczne (dwuwklęsłe).
-Kończyny przednie były długie i silne, zaopatrzone w trzy palce o lekko zakrzywionych pazurach. Były one przystosowane do  wysuwania ramion do przodu i przyciągania ich do ciała, miały natomiast ograniczoną zdolność rotacji ([[Elizabeth Nicholls|Nicholls ]] i [[Anthony Russell|Russell]], 1985). Tylne nogi były również długie i przystosowane do szybkiego poruszania się, o czym świadczy zwłaszcza wydłużenie ich dystalnych części (podudzia i śródstopia) oraz obecność ''arctometatarsus'', czyli tzw. zrośniętego śródstopia, które usztywniało stopę i pozwalało na osiąganie dużych prędkości (35-60 km/h - Makovicky i in., 2004).
+Kończyny przednie były długie i silne, zaopatrzone w trzy palce o lekko zakrzywionych pazurach. Były one przystosowane do  wysuwania ramion do przodu i przyciągania ich do ciała, miały natomiast ograniczoną zdolność rotacji ([[Elizabeth Nicholls|Nicholls ]] i [[Anthony Russell|Russell]], 1985). Tylne nogi były również długie i przystosowane do szybkiego poruszania się, o czym świadczy zwłaszcza wydłużenie ich dystalnych części (podudzia i śródstopia) oraz obecność ''[[arctometatarsus]]'', które pozwalało na osiąganie dużych prędkości (35-60 km/h - Makovicky i in., 2004).
 Od swoich krewniaków strutiomim różnił się wypukłą brzuszną krawędzią kości szczękowej, wyjątkowo długimi kończynami przednimi w porównaniu do innych ornitomimozaurów oraz krótką pierwszą kością śródręcza (Longrich, 2008).
-'''Paleoekologia i paleobiologia''': W formacji Dinosaur Park ''S. altus'' koegzystował z licznymi hadrozaurami (m.in. ''[[Parasaurolophus]]'', ''[[Corythosauurs]]'' czy ''[[Lambeosaurus]]'') i ceratopsami (jak np. ''[[Styracosaurus]]'' i ''[[Centrosaurus]]''). Inni ówcześni roślinożercy to opancerzone ankylozaury, np. ''[[Panoplosaurus]]'', i grubogłowe pachycefalozaury, jak ''[[Stegoceras]]''. Naturalnymi wrogami strutiomima mogły być tyranozaurydy ''Gorgosaurus'' i ''Daspletosaurus'', a także [[Dromaeosauridae|dromeozaurydy]] ''[[Saurornitholestes]]'' i ''[[Dromaeosaurus]]'', jeżeli polowały one stadnie. Szybkość strutiomima była jego główną obroną przed tymi drapieżnikami (chociaż gdy zostawał osaczony mógł także używać pazurów swoich tylnych kończyn drapiąc i kopiąc przeciwnika).
+'''Paleoekologia i paleobiologia''': W formacji Dinosaur Park ''S. altus'' koegzystował z licznymi hadrozaurydami (m.in. ''[[Parasaurolophus]]'', ''[[Corythosauurs]]'' czy ''[[Lambeosaurus]]'') i ceratopsami (jak np. ''[[Styracosaurus]]'' i ''[[Centrosaurus]]''). Inni ówcześni roślinożercy to opancerzone ankylozaury, np. ''[[Panoplosaurus]]'' i grubogłowe pachycefalozaury, jak ''[[Stegoceras]]''. Naturalnymi wrogami strutiomima mogły być [[tyranozaurydy]] ''Gorgosaurus'' i ''Daspletosaurus'', a także [[Dromaeosauridae|dromeozaurydy]] ''[[Saurornitholestes]]'' i ''[[Dromaeosaurus]]'', jeżeli polowały one stadnie. Szybkość strutiomima była jego główną obroną przed tymi drapieżnikami (chociaż gdy zostawał osaczony mógł także używać pazurów swoich tylnych kończyn drapiąc i kopiąc przeciwnika).
 Nawyki żywieniowe strutiomima były częstym tematem dyskusji. Obecność bezzębnego dzioba może wskazywać na wszystkożerność. Osborn (1917) stwierdził że żywił się on pędami oraz pączkami drzew i krzewów używając swoich rąk jak grabi do zagarniania roślin, a długiej szyi do pożywiania się wyższymi partiami roślinności. Teoria roślinożernego trybu życia strutiomima jest dodatkowo wspierana tym że drugi i trzeci palce u rąk strutiomima nie mogły funkcjonować niezależnie oraz prawdopodobnie były ze sobą połączone błoną skórną. Kończyny przednie tego teropoda nie nadawały się zbytnio do chwytania ani grabienia ziemi. Zamiast tego mogły być wykorzystywane do zahaczania gałęzi albo liści paproci i sagowców, a następnie do przyciągania ich w zasięg bezzębnego dzioba (Nicholls i Russell, 1985). Osborn porównywał je do łap współczesnych leniwców. Roślinożerność strutiomima i innych zaawansowanych ornitomimidów postuluje również [[Paul Barrett|Barrett]] (2005). ''Struthiomimus'' mógł też uzupełniać diet o niewielkie zwierzęta, jak ssaki, jaszczurki czy duże owady, a także jaja. (zob. też [[Ornithomimosauria#Dieta|Ornithomimosauria- dieta]])

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 {| class="wikitable" style="text-align:left" align="left"
-! colspan=2 | ''Struthiomimus'' (anzu)
+! colspan=2 | ''Struthiomimus'' (strutiomim)
 |-
 ! '''Długość''':

@@ Linia 31: / Linia 31: @@
 |-
 ! '''[[Czas|Czas występowania]]'''
-| 67-66 [[Ma]]
+| 77-68 [[Ma]]
 <small>[[późna kreda]] (późny [[kampan]]-wczesny [[mastrycht]])</small>

@@ Linia 48: / Linia 48: @@
 [[Ornithomimosauria]]
-[[Ornithomimidae ]]
+[[Ornithomimidae]]
 |-
@@ Linia 64: / Linia 64: @@
 W roku 1914 [[Barnum Brown]] odkrył prawie kompletny szkielet w rejonie rzeki Red Deer w Kanadzie, który został opisany przez [[Henry Osborn|Henry’ego Fairfielda Osborna]] jako rodzaj ''Struthiomimus'' w roku 1917. Osborn przypisał lepiej zachowany okaz AMNH 5339 jako genotyp. Dopiero w roku 1972 [[Dale Russell]] ostatecznie rozdzielił rodzaje ''Struthiomimus'' i ''Ornithomimus'', dodatkowo przypisując w tym czasie do tego pierwszego szkielety: AMNH 5375, AMNH 5385, AMNH 5421, CMN 8897, CMN 8902, ROM 1790.
-Osborn w 1917 r. przemianował [[gatunek]] ''Ornithomimus tenuis'' (nazwany przez [[Othniel Marsh|Marsha]] w 1890 r.) ma ''Struthiomimus tenuis'' który jest dziś uważany za ''nomen dubium''. Wg Mortimera (2016 online) materiał na podstawie którego nazwano takson (dystalna część kości śródstopia) przypomina [[Tyrannosairidae|tyranozaurydy]] i może należeć do młodego ''[[Daspletosaurus]]'' lub ''[[Gorgosaurus]]''.
+Osborn w 1917 r. przemianował [[gatunek]] ''Ornithomimus tenuis'' (nazwany przez [[Othniel Marsh|Marsha]] w 1890 r.) ma ''Struthiomimus tenuis'' który jest dziś uważany za ''nomen dubium''. Wg Mortimera (2016 online) materiał na podstawie którego nazwano takson (dystalna część kości śródstopia) przypomina [[Tyrannosauridae|tyranozaurydy]] i może należeć do młodego ''[[Daspletosaurus]]'' lub ''[[Gorgosaurus]]''.
-W późniejszych latach [[William Parks]] opisał cztery nowe gatunki strutiomima: ''Struthiomimus brevetertius'' (1926), ''Struthiomimus samueli'' (1928), ''Struthiomimus currellii'' (1933) i ''Struthiomimus ingens'' (1933). W 1972 r. Russell przeniósł 2 pierwsze z wymienionych gatunków do rodzaju  ''[[Dromiceiomimus]]''. W 2004 r. [[Peter Makovicky|Macovicky]] i in. zaproponowali synonimizację ''Dromiceiomimus'' i ''Ornithomimus edmontonicus''. Z taką interpretacją zgadza się także Mortimer (2016 online). 2 kolejne gatunki utworzone przez Parksa prawdopodobnie są również synonimami ''Dromiceiomimus brevetertius''. [[Nick Longrich|Longrich]] (2008) posługuje się nazwą ''Ornithomimus edmontonicus'' w odniesieniu do szczątków pochodzących z formacji Horseshoe Canyon i będących holotypem tego gatunku (CMN 8632) oraz okazu CMN 12228. Wg Mortimera poprawnym epitetem gatunkowym powinien być  ''brevetertius'', jako nadany 7 lat wcześniej. Autor ten oba wymienione osobniki umieszcza w rodzaju ''Dromiceiomimus''.
+W późniejszych latach [[William Parks]] opisał cztery nowe gatunki strutiomima: ''Struthiomimus brevetertius'' (1926), ''Struthiomimus samueli'' (1928), ''Struthiomimus currellii'' (1933) i ''Struthiomimus ingens'' (1933). W 1972 r. Russell przeniósł 2 pierwsze z wymienionych gatunków do rodzaju  ''[[Dromiceiomimus]]''. W 2004 r. [[Peter Makovicky|Makovicky]] i in. zaproponowali synonimizację ''Dromiceiomimus'' i ''Ornithomimus edmontonicus''. Z taką interpretacją zgadza się także Mortimer (2016 online). 2 kolejne gatunki utworzone przez Parksa prawdopodobnie są również synonimami ''Dromiceiomimus brevetertius''. [[Nick Longrich|Longrich]] (2008) posługuje się nazwą ''Ornithomimus edmontonicus'' w odniesieniu do szczątków pochodzących z formacji Horseshoe Canyon i będących holotypem tego gatunku (CMN 8632) oraz okazu CMN 12228. Wg Mortimera poprawnym epitetem gatunkowym powinien być  ''brevetertius'', jako nadany 7 lat wcześniej. Autor ten oba wymienione osobniki umieszcza w rodzaju ''Dromiceiomimus''.
 [[Plik:Struthiomimus isolated.png|300px|thumb|right|Rekonstrukcja szkieletu ''S. altus'' w Rocky Mountain Dinosaur Resource Center w Kolorado. Zdjęcie: MCDinosaurhunter.[https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Struthiomimus_isolated.png]. ]]
-Okazy strutiomima znalezione w osadach formacji Horseshoe Canyon reprezentują nowy po dziś dzień nienazwany gatunek. Z kolei szczątki odkryte w osadach formacji Lance w stanie Wyoming są większe (zbliżone rozmiarami do ''[[Gallimimus]]'') i są młodsze od ''S. altus''. Początkowo te okazy zostały przypisane przez Marsha w roku 1892 do ''Ornithomimus'', jako nowy gatunek ''O. sedens'', jednakże w roku 2001 [[James Orville Farlow]] przemianował ten gatunek na ''Struthiomimus sedens''. Nazwy tej użyli też m.in. Longrich (2008) oraz [[Karl Bates|Bates]] i in. (2009). Do tego gatunku może też należeć duży osobnik BHI  1266 z tej samej formacji, oraz fragmentaryczny materiał z formacji [[Frenchman]] (Saskatchewan, Kanada),  Hell Creek (Montana) i [[Scollard]] (Alberta, Kanada). Jednak Mortimer (2016 online) skłania się bardziej ku pozostawieniu tego gatunku w rodzaju Ornithomimus. Z pewnością konieczne są nowe odkrycia i dokładne badania.
+Okazy strutiomima znalezione w osadach formacji Horseshoe Canyon reprezentują nowy po dziś dzień nienazwany gatunek. Z kolei szczątki odkryte w osadach formacji Lance w stanie Wyoming są większe (zbliżone rozmiarami do ''[[Gallimimus]]'') i są młodsze od ''S. altus''. Początkowo te okazy zostały przypisane przez Marsha w roku 1892 do ''Ornithomimus'', jako nowy gatunek ''O. sedens'', jednakże w roku 2001 [[James Farlow]] przemianował ten gatunek na ''Struthiomimus sedens''. Nazwy tej użyli też m.in. Longrich (2008) oraz [[Karl Bates|Bates]] i in. (2009). Do tego gatunku może też należeć duży osobnik BHI  1266 z tej samej formacji, oraz fragmentaryczny materiał z formacji [[Frenchman]] (Saskatchewan, Kanada),  Hell Creek (Montana) i [[Scollard]] (Alberta, Kanada). Jednak Mortimer (2016 online) skłania się bardziej ku pozostawieniu tego gatunku w rodzaju ''Ornithomimus''. Z pewnością konieczne są nowe odkrycia i dokładne badania.
 ==Etymologia==
@@ Linia 77: / Linia 77: @@
 W niniejszym opracowaniu przyjęto klasyfikację zgodną z propozycją Mortimera (2016, online): za przedstawicieli rodzaju ''Struthiomimus'' przyjęto gatunek ''S. altus'' i drugi nienazwany gatunek z formacji Horseshoe Canyon . Jednak Cuff i Rayfield, (2015) zaliczyli jeden z okazów tego gatunku do ''S. altus''.  Wspomniany akapit wyżej materiał z późnego mastrychtu Wyoming, Montany i Kanady uznaje się za należący do  ''Ornithomimus? sedens'', przy czym możliwa jest jego przynależność do innego lub innych gatunków.  Do rodzaju ''Struthiomimus'' mogą też należeć bliżej nieokreślone szczątki ornitomimidów z formacji [[Kirtland]] w Nowym Meksyku (Mortimer, 2016 online).
-===''Struthiomimus altus''===
+===''S. altus''===
 '''Długość''': 4,3-4,5 (?5 m)
@@ Linia 99: / Linia 99: @@
 Kręgosłup składał się z dwunastu kręgów szyjnych, trzynastu kręgów grzbietowych, pięciu kręgów krzyżowych i około trzydziestu pięciu kręgów ogonowych. Kręgi szyjne miały wydłużone trzony, a żebra szyjne były skrócone i ściśle połączone z trzonami kręgów oraz łukami nerwowymi. Osborn (1917) podaje że trzeci kręg był opistoceliczny (tyłowklęsły), czwarty – lekko proceliczny (przodowklęsły), a kręgi od szóstego do jedenastego – amficeliczne (dwuwklęsłe).
-Kończyny przednie były długie i silne, zaopatrzone w trzy palce o lekko zakrzywionych pazurach. Były one przystosowane do  wysuwania ramion do przodu i przyciągania ich do ciała, miały natomiast ograniczoną zdolność rotacji ([[Elizabeth Nicholls|Nicholls ]] i [[Anthony Russell|Russell]], 1985). Tylne nogi były również długie i przystosowane do szybkiego poruszania się, o czym świadczy zwłaszcza wydłużenie ich dystalnych części (podudzia i śródstopia) oraz obecność ''arctometatarsus'', czyli tzw. zrośniętego śródstopia, które usztywniało stopę i pozwalało na osiąganie dużych prędkości (35-60 km/h wg Makovicky i in., 2004).
+Kończyny przednie były długie i silne, zaopatrzone w trzy palce o lekko zakrzywionych pazurach. Były one przystosowane do  wysuwania ramion do przodu i przyciągania ich do ciała, miały natomiast ograniczoną zdolność rotacji ([[Elizabeth Nicholls|Nicholls ]] i [[Anthony Russell|Russell]], 1985). Tylne nogi były również długie i przystosowane do szybkiego poruszania się, o czym świadczy zwłaszcza wydłużenie ich dystalnych części (podudzia i śródstopia) oraz obecność ''arctometatarsus'', czyli tzw. zrośniętego śródstopia, które usztywniało stopę i pozwalało na osiąganie dużych prędkości (35-60 km/h - Makovicky i in., 2004).
 Od swoich krewniaków strutiomim różnił się wypukłą brzuszną krawędzią kości szczękowej, wyjątkowo długimi kończynami przednimi w porównaniu do innych ornitomimozaurów oraz krótką pierwszą kością śródręcza (Longrich, 2008).
-[[Plik:The one that is not struthiomimus by tomozaurus-d9fkl7z.png.jpg|400px|thumb|left|(A) Rekonstrukcja strutiomima na tle sylwetki człowieka. Autor: Tom Parker. [http://whhl.deviantart.com/art/The-One-That-is-Not-Struthiomimus-570350447].]]
+[[Plik:The one that is not struthiomimus by tomozaurus-d9fkl7z.png.jpg|400px|thumb|left|Rekonstrukcja strutiomima na tle sylwetki człowieka. Autor: Tom Parker. [http://whhl.deviantart.com/art/The-One-That-is-Not-Struthiomimus-570350447].]]
-'''Paleoekologia i paleobiologia''': W formacji Dinosaur Park ''S. altus'' koegzystował z licznymi hadrozaurami (m.in. ''[[Parasaurolophus]]'', ''[[Corythosauurs]]'' czy ''[[Lambeosaurus]]'') i ceratopsami (jak np. ''[[Styracosaurus]]'' i ''[[Centrosaurus]]''). Inni ówcześni roślinożercy to opancerzone ankylozaury, np. ''[[Panoplosaurus]]'', i grubogłowe pachycefalozaury, jak ''[[Stegoceras]]''. Naturalnymi wrogami strutiomima mogły być tyranozaurydy ''Gorgosaurus'' i ''Daspletosaurus'', a także [[Dromaeosauridea|dromeozaurydy]] ''[[Saurornitholestes]]'' i ''[[Dromaeosaurus]]'', jeżeli polowały one stadnie. Szybkość strutiomima była jego główną obroną przed tymi drapieżnikami (chociaż gdy zostawał osaczony mógł także używać pazurów swoich tylnych kończyn drapiąc i kopiąc przeciwnika).
+'''Paleoekologia i paleobiologia''': W formacji Dinosaur Park ''S. altus'' koegzystował z licznymi hadrozaurami (m.in. ''[[Parasaurolophus]]'', ''[[Corythosauurs]]'' czy ''[[Lambeosaurus]]'') i ceratopsami (jak np. ''[[Styracosaurus]]'' i ''[[Centrosaurus]]''). Inni ówcześni roślinożercy to opancerzone ankylozaury, np. ''[[Panoplosaurus]]'', i grubogłowe pachycefalozaury, jak ''[[Stegoceras]]''. Naturalnymi wrogami strutiomima mogły być tyranozaurydy ''Gorgosaurus'' i ''Daspletosaurus'', a także [[Dromaeosauridae|dromeozaurydy]] ''[[Saurornitholestes]]'' i ''[[Dromaeosaurus]]'', jeżeli polowały one stadnie. Szybkość strutiomima była jego główną obroną przed tymi drapieżnikami (chociaż gdy zostawał osaczony mógł także używać pazurów swoich tylnych kończyn drapiąc i kopiąc przeciwnika).
 Nawyki żywieniowe strutiomima były częstym tematem dyskusji. Obecność bezzębnego dzioba może wskazywać na wszystkożerność. Osborn (1917) stwierdził że żywił się on pędami oraz pączkami drzew i krzewów używając swoich rąk jak grabi do zagarniania roślin, a długiej szyi do pożywiania się wyższymi partiami roślinności. Teoria roślinożernego trybu życia strutiomima jest dodatkowo wspierana tym że drugi i trzeci palce u rąk strutiomima nie mogły funkcjonować niezależnie oraz prawdopodobnie były ze sobą połączone błoną skórną. Kończyny przednie tego teropoda nie nadawały się zbytnio do chwytania ani grabienia ziemi. Zamiast tego mogły być wykorzystywane do zahaczania gałęzi albo liści paproci i sagowców, a następnie do przyciągania ich w zasięg bezzębnego dzioba (Nicholls i Russell, 1985). Osborn porównywał je do łap współczesnych leniwców. Roślinożerność strutiomima i innych zaawansowanych ornitomimidów postuluje również [[Paul Barrett|Barrett]] (2005). ''Struthiomimus'' mógł też uzupełniać diet o niewielkie zwierzęta, jak ssaki, jaszczurki czy duże owady, a także jaja. (zob. też [[Ornithomimosauria#Dieta|Ornithomimosauria- dieta]])
-[[Plik:Altus watch your six by pilsator-d5k5izw.jpg|400px|thumb|right|(A) Rekonstrukcja upierzonego strutiomima. Autor: pilsator. [http://pilsator.deviantart.com/art/altus-watch-your-six-336181100].]]
+[[Plik:Altus watch your six by pilsator-d5k5izw.jpg|400px|thumb|right|Rekonstrukcja upierzonego strutiomima. Autor: pilsator. [http://pilsator.deviantart.com/art/altus-watch-your-six-336181100].]]
 Kilka znalezisk z Azji i Ameryki Północnej może wskazywać na stadny tryb życia strutiomima i jego krewniaków ([[Thomas Cullen|Cullen ]] i in., 2013).
-===''Struthiomimus sp.nov.''===
+===''S. sp.nov.''===
 '''Długość''': ok. 4,5-5 m
@@ Linia 133: / Linia 133: @@
 | {{Kpt|[[Lawrence Lambe|Lambe]], [[1902]].
 |-
-| {{V|''Struthiomimus altus''}}
+| {{V|''S. altus''}}
 | {{Kpt|[[Lawrence Lambe|Lambe]], [[1902]].
 |-
@@ Linia 139: / Linia 139: @@
 | {{Kpt|[[Lawrence Lambe|Lambe]], [[1902]].
 |-
-| {{V|''Struthiomimus sp. nov''}}
+| {{V|''S. sp. nov''}}
 |-
-| {{V|''Struthiomimus brevetertius''}}
+| {{V|''S. brevetertius''}}
 | {{Kpt|[[William Parks |Parks]], [[1926]].
 |-
@@ Linia 147: / Linia 147: @@
 | {{Kpt|[[Dale Russell|Russell]], [[1972]].
 |-
-| {{V|''Struthiomimus samueli''}}
+| {{V|''S. samueli''}}
 | {{Kpt|[[William Parks |Parks]], [[1928]].
 |-
@@ Linia 153: / Linia 153: @@
 | {{Kpt|[[Dale Russell|Russell]], [[1972]].
 |-
-| {{V|''Struthiomimus curellii''}}
+| {{V|''S. curellii''}}
 | {{Kpt|[[William Parks |Parks]], [[1933]].
 |-
@@ Linia 159: / Linia 159: @@
 | {{Kpt|[[Dale Russell|Russell]], [[1972]].
 |-
-| {{V|''Struthiomimus ingens''}}
+| {{V|''S. ingens''}}
 | {{Kpt|[[William Parks |Parks]], [[1933]].
 |-